Twitter AriaWiki Profil na naszej-klasie Profil na myspace.com Profil na Facebook.com Forum fanklubu 'Chimera' Grupa na Last.fm Profil na YouTube.com Arija.pl Historia Dyskografia Galeria Koncerty Księga gości Linki

Герой Асфальта

Герой Асфальта 1. На службе силы зла (7:02)
2. Герой асфальта (5:08)
3. Мертвая зона (6:35)
4. 1100 (4:50)
5. Улица Роз (5:52)
6. Баллада о древнерусском воине (4:19)

На службе силы зла Na służbie siły zła

Твой флаг поднят вверх
Идет жизнь без помех
Вперед!
Все взял, что хотел
А то, что не успел
Не в счет
Ты как все вокруг
Врагам - враг, другу - друг
Но лишь под землей
Становишься собой
Под землей скрыт бункер твой
Ты в нем вершишь дела
Ты - на службе Силы Зла...

Зная исход
Веришь в себя
Твой дом обойдет
Чаша сия
Точен как штык
Как штык жесток
Мир в один миг
Ляжет у ног!

Но вдруг резкий сбой
И рвет ночь громкий вой
Сирен
Твой страх, словно джинн
Поднялся из глубин
Взял в плен
Ты так хочешь жить
Готов хоть волком выть
И за пять минут
Признать свою вину
Ты попал сам под прицел
Ты завершил дела
Ты - на службе Силы Зла!

Лишь об одном
Думаешь ты
Кто правит Злом
Может спасти
Тело бьет дрожь
И на краю
Ты продаешь
Душу свою...

.... хозяин торг ведет

Flaga twa w górze wciąż
Życie trwa lekko tak
Naprzód!
To wziął, czego chciał
Co nie zdążył
To nie liczy się
Ty - jak wokół świat
Wrogowi - wróg, dla druha - druh
Ale pod ziemią
Stajesz sobą się
Pod ziemią skryty bunkier twój
Ty mieszkasz, żyjesz w nim
Ty - na służbie Siły Zła

Znając efekt
Wierzysz w siebie
Twój dom ominie
Kielich ten
Celny jak bagnet
Jak bagnet okrutny
Świat w jednej chwili
Legnie u stóp!

I świat nagle zmienia się
Rwie noc głośny jęk
Syren
Twój strach niczym dżin
Z głębin podniósł się
W niewolę wziął
Ty tak chciałeś żyć
Gotów nawet jak wilk wyć
I za minut pięć
Do swej winy przyznać się
Sam celem stałeś się
Zakończyłeś sprawy swe
Ty - na służbie Siły Zła

Tylko o jednym
Wciąż myslisz ty
Kto rządzi Złem
Może zbawić
Ciało znów drży
I na skraju
Sprzedajesz
Duszę swoją

.... gospodarz targ wiedzie

Герой асфальта Bohater asfaltu

Твой дом стал для тебя тюрьмой
Для тех, кто в доме, ты - чужой
Ты был наивен и ждал перемен
Ты ждал, что друг тебя поймет
Поймет и скажет: "Жми вперед!"
Но друг блуждал среди собственных стен...

Горел асфальт
От солнца и от звезд
Горел асфальт
Под шум колес
Горел асфальт
Ты чувствовал тепло
Горел асфальт
Снегам назло

Ты сам решил пойти на риск
Никто не крикнул: "Берегись!"
И ты покрасил свой шлем в черный цвет
Как зверь мотор в ночи ревет
Пустырь, разъезд и разворот...
Ты мстил за груз нелюбви прошлых лет

Запел асфальт
Ты слышал каждый звук
Запел асфальт
Как сердца стук
Запел асфальт
Ты был его герой
Так пел асфальт
Пел за спиной!

Был миг - ты верил в знак удач
Ведь ты был молод и горяч
Но твой двойник мчал навстречу тебе
Он был свободен как и ты
Никто не крикнул: "Тормози!"
Такой приказ неизвестен судьбе

Горел асфальт
От сбитых с неба звезд
Горел асфальт
Под шум колес
Кричал асфальт
Ты был его герой
Кричал асфальт
Кричала боль

Twój dom stał się więzieniem ci,
Dla tych, co w domu, byłeś obcy
Byłeś naiwny, czekałeś na zmiany
Czekałeś, aż druh zrozumie cię
Zrozumie, powie „Naprzód jedź!”
Lecz on błądził pośród własnych ścian

Płonął asfalt
Od słońca i od gwiazd
Płonął asfalt
Szumiały koła
Płonął asfalt
Ty czułeś ciepło
Płonął asfalt
Śniegom na złość

Ryzykować chciałeś sam
Nikt nie krzyknął "Uważaj"
I pomalowałeś na czarno swój hełm
Jak zwierzę motor w nocy wyje
Pustkowie, zakręt, zwrot....
Twa zemsta za ciężar braku miłości z dawnych lat

Śpiewał asfalt
Słyszałeś każdy dźwięk
Śpiewał asfalt
Jak serca stuk
Śpiewał asfalt
Tyś jego bohaterem był
To śpiewał asfalt
Śpiewał za plecami!

Ta chwila - wierzyłeś w szczęścia znak
Przecież byłeś młody i gorący
Lecz sobowtór twój mknął na spotkanie ci
On był wolny, jak i ty
Nie krzyknął nikt "Zatrzymaj się!"
Tego rozkazu nie znał los

Płonął asfalt
Od zbitych z nieba gwiazd
Płonął asfalt
Szumiały koła
Krzyczał asfalt
Tyś bohaterem jego był
Krzyczał asfalt
To krzyczał ból

Мертвая зона Martwa strefa

Мне никогда не войти в этот сад
В нем нет цветов для меня
Я ненавижу штыки оград
Бьющих в сплетение дня
Мне не хватает в закрытых садах
Воздуха, рвущего плоть
Кто слаб душою, спешит сюда
Не в силах себя побороть

Сад не придуман мною
Он - реален как ты
Но ты идешь спокойно
В сад пустоты...

Я не люблю безнадежности спин
Верю в энергию лиц
Против движенья иду один
Нарушив условность границ
Прочь от аллеи железных святош
Холод их песен страшит
Следом за ними вошла в сад ложь
Розы подняв на свой щит

Там есть все, только нет души
Вместо росы белый жемчуг дрожит
Робот птиц восковых сторожит
Сад всем диктует законы
Думать о будущем нет причин
Прошлая жизнь под контролем машин
Ты выходишь из сада живым
Но в сердце мертвая зона

Прочь беги, пока хватает сил, беги
На восход, в сад живой...

Nigdy nie wejdę w ten ogród
Tam dla mnie kwiatów nie ma
Nienawidzę bagnetów ogrodzeń
Co biją w sploty dnia
Brak mi w zamkniętych ogrodach
Powietrza, co ciało rozrywa
Kto duszą słaby, spieszy tutaj
Nie ma siły, by walczyć ze sobą

Ogrodu nie wymysliłem ja
On - realny jak ty
Lecz ty idziesz spokojnie
W sad pustki tej...

Nie lubię beznadziejności pleców
Wierzę w energię lic
Pod prąd ja pójdę sam
Naruszę umowność granic
Precz od alei żelaznych bigotów
Chłód ich pieśni jest straszny
Za nimi weszło w ogród i kłamstwo
Róże wznosząc jak sztandar

Tam jest wszystko oprócz duszy
Miast rosy białe perły migoczą
Robot ptaków woskowych pilnuje
Ogród dyktuje nam prawa
Myśleć o przyszłości nie ma powodów
Minione życie pod kontrolą maszyn
Ty wychodzisz z ogrodu żywy
Lecz w sercu martwa strefa

Precz biegnij, póki starcza ci sił, biegnij
Ku wschodowi, w ogród życia

1100 1100

Не дотянем мы до полночи
Нас накрыл зенитный шквал
Смысла нет взывать о помощи
Жжет руки штурвал!
Режет небо луч прожектора
Рядом - "черные кресты"
Обгораем в этом пекле мы
А штурман просит высоты...

Тысяча сто, тысяча сто, тысяча сто
Смерть в лицо нам дышит
Тысяча сто, тысяча сто, тысяча сто!

Наш стрелок был сущим дьяволом
Он не думал умирать
"Черный крест" заходит справа нам
Но некому стрелять!
То ли пламя, то ли ненависть
Ослепляет тех, кто жив
Нам в такой конец не верилось
А штурман твердит как мотив...

На земле - стальное крошево
Здесь вершится правый суд
Чтобы все оставить прошлому
Нам хватит двух минут
Мы летим к земле как молния
Поминая всех святых
Жаль, что в будущем безмолвии
Нет этой высоты...

Nie dotrwamy do północy
Okrył nas zenitu szkwał
Sensu nie ma wzywać pomocy
Pali ręce szturwał!
Tnie niebo promień reflektora
Obok "czarne krzyże”
I płoniemy w piekle tym
A szturman prosi wysokości...

Tysiąc i sto, Tysiąc i sto, Tysiąc i sto,
Śmierć w lico nam dyszy
Tysiąc i sto, Tysiąc i sto, Tysiąc i sto!

Naszym strzelcem istny diabeł był
Ani myślał umierać
"Czarny krzyż" mija z prawej nas
Lecz strzelać nie ma kto!
Płomień albo nienawiść
Oślepia tych, kto żyw
W taki koniec wierzyć się nie chciało
A szturman powtarza jak mantrę...

Na ziemi stalowe odłamki
Tu dzień sądny trwa
By wszystko zostawić przeszłości
Nam starczy dwóch minut
Lecimy błyskawicą w dół
Wspominając wszystkich świętych
Żal, że w ciszy przyszłości
Nie będzie już tej wysokości...

Улица Роз Ulica róż

Жанна из тех королев
Что любят роскошь и ночь
Только царить на земле
Ей долго не суждено

Ну, а пока
Как богиню на руках
Носят Жанну...
Жанну...

Все началось не со зла
Все началось как игра
Но лестницу в небо сожгла
Плата за стыд твой и страх

Ты и они...
Я порвал бы эту нить
Слышишь Жанна...
Жанна...

Сводит с ума
Улица Роз
Спрячь свой обман
Улица слез
Я люблю и ненавижу тебя!

Грязь под ногами бродяг
Чище, чем фальшь сладких слов
Я подаю тебе знак
Бросить свое ремесло

Брось и уйди
Пусть растает словно дым
Облик Жанны...
Жанны...

У королевы нет сил
Трудно пойти вновь на риск, и
Она разбивает часы
Чтобы продлить себе жизнь

Жить!
Ведь пока
Как богиню на руках
Носят Жанну...
Жанну...

Żanna z tych królowych
Co lubią rozkosz i noc
Ale rządzić na ziemi
Długo jej nie pisane

Ale teraz
Jak boginię na rękach
Noszą Żannę...
Żannę...

To zaczęło się nie od zła
To zaczęło się niczym gra
Drabinę do nieba spaliła
Zapłata za wstyd twój i strach

Ty i oni....
Ja zerwałbym taką nić
Słyszysz Żanna...
Żanna...

Szaleństwo trwa
Ulica róż
Skryj swe oszustwo
Ulica łez
Ja kocham i nienawidzę ciebie !

Błoto pod nogami włóczęgów
Czystsze, niż fałsz słodkich słów
Ja podaję ci znak
Rzucić swoje rzemiosło

Rzuć i odejdź
Niech zostanie sam dym
Twarz Żanny...
Żanny...

Królowa nie ma już sił
Trudno znów ryzykować i
Ona rozbija już zegar
By przedłużyć swe życie

Żyć!
Przecież
Jak boginię na rękach
Noszą Żannę...
Żannę...

Баллада о древнерусском воине Ballada o staroruskim woju

Вдаль мчались стали зимних птиц,
Дым гнал их прочь быстрей лисиц,
Дым плыл над всей землей
Лютый сброд закатил при горой,
Где тот воин, что крикнет им: Стой!

Запад катился волной на восток,
На спинах и на сердце крест,
Копья тевтонцев целились в солнце,
Запах гари нес черную весть.

Филин, волк и орел потешались игрой,
Чуя издали русскую кровь,
Вся нечистая сила помощь сулила
Магистру и ордену псов.

В алтярях святые плачут,
Гудит набат,
Битве час уже назначен
Но это будет ад,
Сущий ад, но ни шагу назад

Звезды подскажут воину путь,
Он спешно седлает коня,
Сердце застыло, воля проснулась,
Он в битве три ночи, три дня.
И ошейник раба выбивает из рук
У магистра и льдины трещат,
За укрытое снегом золото воли
Воин бьет, не жалея меча.

В алтярях святые плачут,
Хоть враг разбит и смят,
Конь один обратно скачет
То был кромешный ад,
Трижды ад, на копьях воин распят.

Теперь его судьба
Тенью бродить,
И, слыша вой собак,
Вновь меч точить,
Ему неведом страх,
Вечный покой,
Все обратится впрах,
Только не он

С тех пор так много воды утекло,
Моря превратились в мираж,
Тенью бесшумной воин проходит,
На берег, как преданный страж,
Бродит воин всю ночь, зажигает огни,
Ищет князя и братьев своих,
Ищет золото воли, что добывали
В битве той поколено в крови,

Путь по звездам вновь означен
И вновь гудит набат,
У алтаря святые плачут
И воин сходит в ад,
Сущий ад, но ни шагу назад

Но ни шагу назад, нет!

W dali krążyły stada zimowych ptaków
Dymem gnane, szybsze niż lisy
Dym płynął nad ziemią całą
Groźne opary zakryły górę,
Gdzie wojownik, co krzyknie im: Stój!

Fala z zachodu zmierzała na wschód,
Na plecach, na sercach krzyż,
Kopie teutońskie kierują w słońce,
Zapach ognia niósł czarną wieść.

Puchacz, orzeł i wilk radowały się,
Czując z daleka ruską krew,
Siły nieczyste wspomogały wciąż
Mistrza i zakony psów.

Na ołtarzach święci płaczą,
Dzwony na trwogę,
Bitwy znany już czas
Będzie jak w piekle,
Prawdziwe piekło, ni kroku w tył

Gwiazdy wskażą mu drogę
Śpiesznie osiodła konia
Serce zastygło, wola jest czujna,
Był w bitwie trzy noce, trzy dni
I obrożę niewoli wytrąci z rąk,
Mistrza lody już drżą
Za ukryte w śniegach złoto swej woli
Wojownik walczy, nie żałuje miecza

Na ołtarzach święci płaczą
Choć wróg rozbity, zniszczony,
Koń wraca bez jeźdźca
Tam było jak w piekle,
Po trzykroć piekło, na kopiach ukrzyżowany był

Losem jego teraz
Błądzić w ciemności,
I słysząc psów wycie,
Znów miecz szykować,
Nie poznał woj strachu,
Ni pokoju wiecznego
Wszystko w pył się obróci,
Tylko nie on

Od czasów tych wiele wody spłynęło
Morza mirażem się stały
W cichej ciemności wojownik idzie
Na brzeg, jak wieczny strażnik
Błądzi przez noc, pali ogniska
Szuka księcia i braci swych,
Szuka złota swej woli, które zdobyli
W tej bitwie po kolana we krwi

Drogę znów gwiazdy wskazują
Znów dzwonią na trwogę,
Na ołtarzach święci płaczą
Wojownik schodzi do piekieł
Prawdziwe piekło, ni kroku w tył

Ni kroku w tył, nie!